Yazdır
Gösterim: 13

22
Mobilya üretiminde kârlılığı kemiren en sinsi düşman "görünmeyen atıklar" yani firelerdir. Çoğu işletme %10-15 civarında dolaşan fire oranlarını "işin doğası" olarak kabul eder. Oysa iyi optimize edilmiş bir bantlama hattında hedef %3 ile %5 arası olmalıdır. Kenar bantlama operasyonu sırasında çöpe giden her santim PVC ve her gram tutkal, yıllık bazda binlerce liralık kayıp demektir. Peki, bu oran teknik olarak nasıl aşağı çekilir?

 

1. Baş-Son Kesme Paylarının Optimizasyonu

Makinenin baş-son kesme (snapping) ünitesi, panelin başında ve sonunda bir miktar bandı keser atar. Genellikle fabrikasyon ayarlar "güvenli bölge" olarak her iki taraftan 2-3 cm pay bırakacak şekilde yapılır. Oysa hassas switch ayarları ve fotosel temizliği ile bu payı 1 cm'ye kadar düşürebilirsiniz. Günde 1000 parça bantlayan bir atölyede, parça başına 4 cm tasarruf, günde 40 metre PVC kenar bandı tasarrufu demektir.

2. Nesting ve Kesim Planlamasının Önemi

Fire sadece makinede oluşmaz, kesim listesinde (optimizasyon programında) başlar. Eğer ebatlama makinesinden çıkan parçalar, bantlama makinesine sürekli farklı kalınlık ve renklerde geliyorsa, operatör her renk değişiminde deneme (ayar) parçası basmak zorunda kalır.
Çözüm: Üretim planlamasını "renk ve kalınlık bazlı" gruplayın. Aynı renk ve kalınlıktaki işleri peş peşe (seri) olarak banda sokmak, ayar firesini sıfıra indirir.

3. Stok ve Bobin Yönetimi

Depoda veya makine başında yarım kalan bobinler, doğru sarılıp etiketlenmezse hasar görür, tozlanır veya açılır. Operatör, hasarlı kısmı (genelde dıştaki ilk 3-4 metreyi) kesip atar.

4. Hatalı Üretimi Azaltmak

En büyük fire, bitmiş ürünün kalite kontrolden dönmesidir. Bant yapışmadıysa veya kaydıysa, sadece bant değil, panel de riske girer. Tutkal sıcaklığını (190-210°C) ve baskı topu ayarlarını vardiya başında kontrol ederek, "yeniden işleme" (re-work) maliyetini ve dolayısıyla malzeme kaybını önleyin.

Sıkça Sorulan Sorular